Mert Efe Dursun – İyi Akşamlar

Büyüdüm, 

   artık kefenlenip toprağa girme düşüncesi 

      elem vermiyor bana. 

Akan gözyaşlarına üzülmüyorum.  

Ruhum harlansın diye yem ettiğim duygularımın 

İçimde bıraktığı boşluğa 

Hayat demek istemiyorum. 

İflah olmaz bir romantik gibi 

Toyluk zamanlarıma “altın çağ” diyorum.  

Oysa zaten yaşamanın 

   ölememe hali olduğunu o zaman da biliyordum. 

Büyüdüm, 

Hatalarımın kendileriyle değil 

   sonuçlarıyla oldu bu. 

Oysa ben bu 

   hırs 

      açgözlülük 

         ve kibir ile günaha girerken; 

Kendimi 

   -doğru kısmımı bulmak için- 

   bir kasap bıçağıyla kesip biçerken 

İçimdeki tanrıdan 

   yeni cennetler pişirmeye çalışıyordum. 

Bugün büyüksem 

   dün küçüktüm 

Bu kadar hızlı ölmeyi kaldıramıyorum. 

Romantikliğimden 

   -ah şu kalbim  

      bir de şimdi olsaydı- 

                                  diyorum. 

Sonra vaz geçiyorum.  

Yanacak bir şey kalmayınca sönen ateşten 

Şefaat bekleyecek değilim. 

Olacak olan oldu. 

Şimdi elimdeki kanımdan 

Nasıl kurtulacağımı bilmiyorum. 

Mert Efe Dursun